Voor de tweede keer naar Margaret River 3-7 januari 2011

Nadat we vroeg in de morgen op waren gestaan om W. af te zetten bij het vliegveld voor zijn vlucht terug naar Sydney, en vriend M. als enige verstekeling nog over was,  hadden we besloten om naar het noorden te rijden. Na 5 minuten rijden bedacht Lief dat Steve en Mitch (de Australier en zijn zoon die we 2 weken eerder hadden ontmoet) nog in het zuiden zaten en dat het misschien wel gezellig zou zijn om daar langs te gaan. Aangezien we toch geen idee hadden wat we in het noorden gingen doen, maakten we rechtsomkeert richting Margaret River (Gracetown).

Gezien chinaman M. er ook bij was en hij het echt Australie wel eens wilde zien (een quote van hem: “ gaan we nog naar het binnenland naar van die grote rotsen enzo?!”) namen we hem mee naar een bushcamping (Yalgorup National park) voor een overnachting. Dit heeft hij geweten….
Op een gegeven moment zat hij, gekleed als talibanstrijder die zichzelf op elk moment zou kunnen opblazen van frustratie, te genieten van de vliegen die letterlijk zijn neus uitkwamen. Terwijl de avond vorderde werd het alleen maar gezelliger, de muggen kwamen tevoorschijn en staken in alles wat bloed zou kunnen bevatten. Lieve is meerdere malen door haar broek heen gestoken en zelfs toen ze haar broek in haar sokken had gedaan staken ze daar zonder moeite doorheen! Terwijl we in het donker wat biertjes aan het drinken waren werden we opgeschrikt door 2 zwarte schimmen die langs de tafel kropen. Nee geen wilde koalas die op zoek waren naar een restje bier maar 2 possums die kwamen kijken wie er aan hun tafel zaten. Nadat de Kookaburra’s ons in slaap hadden gelachen werden we de volgende morgen wakker met op het veld naast ons 3 kangaroos.  Aan het slagveld op M. zijn rug en Lieve haar benen was te zien dat de muggen ook een topavond hadden gehad.

muggen en vliegen vermijden...en "the morning after"...

Na alles ingeladen te hebben zijn we richting Steve gereden, na zo’n 1.5 uur rijden kwamen we aan in Gracetown waar Steve zijn caravan tijdelijk had ingeruild voor een kamer in een huisje aan zee. Het was nog vrij vroeg en we moesten de nodige boodschappen voor de avond doen dus zijn we even richting Margaret river gegaan om een biertje te drinken, oh nee, boodschappen te doen…

Na een pint boodschappen te hebben gedaan wist Steve ons te vertellen dat hij wel een uitermate mooi surfplekje wist, in volle vertrouwen zijn we maar achter hem aangereden en na een kleine 20 minuten off-roading zagen we een heerlijk leeg strand en prachtig blauw water, en niet te vergeten, goeie golven!

Tegen het eind van de middag alle spullen weer van het strand te hebben meegenomen hebben we nog wat gedronken en fotos genomen van de ondergaande zon met z’n zessen (inclusief Buster de hond). 

Deze avond zou een illegale camping avond worden, dit betekent dat je er op gokt dat er geen bushranger langskomt en gewoon je kamp opzet. Dit houdt ook in ook dat je ‘s ochtends heel vroeg je spullen weer opruimt, omdat deze ranger je anders $200 boete geeft… per persoon….

Gelukkig waren we om 6 uur wakker en optijd ingepakt voor Mr. Ranger er was,  overigens hebben we geen enkele ranger gezien…. Maar het zal je maar gebeuren…
We zijn eigenlijk direct na het ontbijt naar een ander strand gelopen en hebben daar nog wat gesurft en het avond eten bij elkaar gevist waarna we terug naar de auto’s moesten omdat er een beste storm opkomst was.

De regenbui bleef de rest van de dag aanhouden en we zijn gevlucht naar de comfortabele omgeving van een hotel in Margaret River (onze eerste douche in twee dagen). Lieve kreeg de griep en een opgezwolle voet als reactie op haar muggenbeten, dus die bleef de komende twee dagen in en rondom het hotel.
M. zou nog 2 dagen in Australie zijn, voordat hij weer terug vloog naar China. Daarom hebben we nog een poging gedaan om te surfen in Margaret River. De golven waren alleen zo groot, dat we er toch maar foto’s van hebben gemaakt in plaats van er zelf in te gaan ;).

Stefan

Cockburn - Mandurah - Prevelly 14 - 16 December

Op onze eerste camping net onder Fremantle, in het plaatsje Cockburn (tja....what's in a name he?) hadden we een leuke vier-kerst-in-de-zomer ervaring. Toen we de eerste dag in kwamen checken zei de medewerkster dat vanavond "Caroling" zou plaatsvinden. Oftewel, kerstliederen zingen vanaf 7 uur, op het veldje aan het begin van het park. Rond 7 uur waren we het alweer vergeten, totdat we in de verte een zacht gezang hoorden. Iets wat overigens snel harder werd, want er stonden drie medewerksters van het park met versterkend soundsystem uit volle borst te zingen. Begeleid door een kleine band waaronder 3 blazers.
We besloten maar even een kijkje te nemen en om wat vast te leggen op film, aangezien het een voor ons een best apart schouwspel was...zo in de zomer met ondergaande zon. Kinderen van de camping liepen met kerstmutsen op door het publiek  en ook de senioren (inclusief rollator en kerstmuts) hadden een VIP rij vooraan. Na een kwartier hielden we het wel voor gezien, de liedjes waren allemaal in het Engels haha...en aangezien wij van de meesten alleen de Nederlandse versies kennen...was er al gauw niets meer aan.

Het was tijd om te vertrekken uit Cockburn (blijft een belachelijke naam) en op weg te gaan naar Singleton. Daar had Stefan bij een Surfboard Shaper een surfboard besteld, waarvan we het ontwerp eerder in Sydney naar de man hadden gemaild.
Blij als een kind kon Steef niet wachten om het eigen surfboardje in zijn handen te houden. Helaas bij aankomst bleek het een geval van een true blue Aussie....hij was er wel mee bezig maar het was zeker nog niet af. Wel zagen we in grote lijnen hoe tof de plank zou worden, dus dat maakte al een hoop goed. Na een globale nieuwe afspraak te hebben gemaakt met Darryl (" Bel ons maar als hij af is..." ) besloten we een slaapplek te gaan zoeken voor de nacht. Mandurah leek wel een geschikt plaatsje om de tussenstop te maken en we vonden er gelukkig snel een simpele, maar ok camping. De eigenaresse, een hele aardige mevrouw (vind vooral ik ;)) vroeg aan Steef hoe hij aan zo'n mooie vriendin kwam? Maar zei er gelukkig giechelend snel bij: "You're not too bad yourself ;-)".
Die avond was er een kerstparade in het dorp, niet dat wij van de partij waren maar we werden wel door de parade gedwarsboomd omdat we niet bij de drankenzaak konden komen met de auto. Een lekker wijntje of biertje voor het slapen gaan hoort er wel bij op de camping natuurlijk. Lopend richting de winkels kwamen we wat inwoners tegen, die wederom met kerstmutsen, Rudolph geweien en slingers rondliepen. Grappig.
Wat we trouwens op de camping ervoor al hadden gehoord is dat we precies goed getimed in het El Nino seizoen zitten. Iets wat 1 keer in de negen jaar voorkomt...dusssss. Dit houdt in dat het af en toe gigantisch waait en dat het 's avonds flink kan afkoelen, daarnaast regent het op sommige plekken overdreven veel. Op zich wel fijn, dat we 's nachts niet zwetend in een slaapzakje in de auto liggen...maar de wind is af en toe echt too much. Ik weet het...het is gelukkig geen 15 cm sneeuw zoals in Nederland op het moment ;). Maar in je korte broek of rokje is het soms even omschakelen.

De volgende locatie waar we onze camping vonden was Prevelly, bij Margaret River. Een wat meer toeristisch en vooral voor surfers populaire plaats. Vanaf de camping was het een korte rit naar het strand en de kust was hier ook weer fenomenaal. Lange kustlijnen met rotsen en helder blauw water.
Surfklasjes zag je bezig in het water in de verte en ook windsurfers waren ver op het water met hoge golven geweldige stunts aan het uithalen. Over het algemeen weinig toeristen en vooral Australiers op vakantie, maar dit geldt wel voor de hele reis de we tot nu toe hebben afgelegd langs de kust. Wij hebben ons er wel op verkeken dat er eigenlijk overal niet zoveel te doen is, de campings liggen vaak buiten het centrum van de stad (als er al een centrum is) en iedereen heeft hier een ritme van slapen rond 9 a 10 uur in de avond en om 6 uur opstaan. Iets wat wij ook snel hebben opgepakt, want de zon gaat al rond half 8 onder hier in de zomer.

Op de camping in Prevelly stonden wij naast een man Stephen (of Steve zoals hij het zelf liever heeft) en zijn zoon Mitchell. Twee nachten zouden wij hier overnachten en gelukkig konden we het al snel goed vinden met de beste man. Gezellig samen de eerste avond bij het kampvuur over het leven praten in Australie en Nederland.
Steve had sinds een paar weken een heel lief en jong hondje bij zich, een Kelpie (een typische Australische hond). Het is een ras wat ook gebruikt wordt voor o.a. het schapen herden, dus hij was echt onvermoeibaar. Buster was vaak aan het rennen en bezig je mouw een maatje groter te maken en op het andere moment lag hij vredig slapend aan je voeten.
Steve was met zijn (jonge) 47 jaar onlangs gepensioeneerd, zijn huis verkocht, gezorgd dat hij geen schulden meer had en besloten om Australie rond te trekken. Zolang het kon en hij zich er fijn bij voelde. Zijn zoon kon hem nu zo'n 4 weken vergezellen vanwege de kerstvakantie en ook hij leek als een vis in het water op de camping. Erg leuk om Steve te horen klagen over de vroegere vrouwen in zijn leven en waar hij naar op zoek was. Wie weet ging hij nog naar Thailand en haalde hij er daar maar een vandaan, want die Australische vrouwen waren maar te complex en keken teveel televisie.
Op een van de ochtenden namen ze ons mee naar een mooi surfstrand in de buurt, zodat we naar hun surfkunsten konden kijken. Helaas waren er geen al te beste golven en hebben we boterhammen met pindakaas en jam gedeeld op het strand. Toen hij vroeg hij oud we eigenlijk waren, zei hij dat hij ons beiden op maximaal 25 jaar had geschat. Stefan knikte hierbij bevestigend, maar aangezien ik over twee maanden alweer 29 word was ik blij verrast. Toen zei Steve dat hij wel had ervaren dat bij mensen zoals wij die rondreizen en gelukkig zijn, het vaak moeilijk is de juiste leeftijd in te schatten. Omdat het gelukkig zijn er al wat jaartjes afhaalt.
Wij vroegen daarop aan Mitchell hoe oud hij was (wij dachten 16) en toen hij zei 14 jaar..maakte hij het een beetje ondeugend af met..." Yeah..I'm just happy.. ;) ".

Na twee avonden met hun bij het kampvuur te hebben gezeten, wijn en verhalen te hebben gedeeld, ik twee gigantische shampoo en conditioner flessen van Steve kreeg (zijn andere zoon was namelijk kapper) moesten we afscheid van ze nemen. Alsof we familie achterlieten in Prevelly reden we weg, hopend dat we ze misschien nog een keertje tegen zullen komen ergens tijdens de reis.